Diş Hekimliğinde Otogreft
Dental kemik greftleme prosedürlerinde hastanın kendi kemiğinin kullanılması.
Otojen kemik grefti veya otogreft, hastanın kendi vücudundan alınan kemiği kullanır ve üstün biyolojik özellikleri nedeniyle kemik greftlemede altın standart olarak kabul edilir. Kemik iyileşmesinin üç mekanizmasını da sağlayan tek greft materyalidir: osteogenez (canlı kemik hücreleri), osteoindüksiyon (büyüme faktörleri) ve osteokondüksiyon (iskele yapısı). İntraoral (ağız içi) donör sahaları arasında çene ucu (mental simfiz), ramus (çene arkası) ve tüber (üst azı dişlerinin arkası) bulunur. Bu bölgeler küçük ila orta ölçekli defektler için yeterli kemik sağlar. Daha büyük defektler için iliak krest (kalça), tibia veya kalvaryum (kafatası) gibi ekstraoral (ağız dışı) sahalar kullanılabilir, ancak bunlar ikinci bir cerrahi alan ve genel anestezi gerektirir. Otogreftlerin temel avantajı, en yüksek başarılı kemik oluşumu ve entegrasyon oranıdır. Ancak dezavantajları arasında sınırlı mevcut hacim, donör saha morbiditesi (ağrı, şişlik, sinir hasarı riski) ve artan cerrahi süre ve karmaşıklık yer alır. Bu nedenlerden dolayı birçok klinisyen, hacmi artırırken biyolojik faydayı korumak için otogrefti allogreft veya xenogreft materyalleriyle karıştırarak kullanır; bu teknik kompozit greftleme olarak bilinir.